3 januari 2013

"Even on cloudy days the sun waits to break through. "


En zo is het maar net. Hij was niet goed zichtbaar vandaag, maar toch, ik voelde hem, het zonnetje. Vanmorgen, bij mijn eerste stagedag bij Vluchtelingenwerk waar ik zo hartelijk werd ontvangen door mijn mede-werkers en alles kon vragen en kreeg uitgelegd wat ik maar wilde.


Vanmiddag, bij thuiskomst, lekker nog even naar de winkel en vanavond, op de bank met familie. Zo komt de Mol (tututututututututu....) er weer op, ik zit klaar, met zon op mijn gezicht! 

*en mijn mollenstreken tijdens sinterkerst met koor in mijn hoofd*

2 januari 2013

Vanmorgen zat ik in de serre wat te studeren toen ik de zon op zag komen. Doordat er altijd bomen voor de zon staan 's morgens, kon ik de zon niet mooi vastleggen, maar de lucht wel. Het was enigszins bewolkt, maar de lucht werd later nog even strak blauw, net als mijn dag vandaag. 

Vanmorgen studeren met flinke hoofdpijn en wat opruimdingen. Vanmiddag nog wel gezellig met twee vriendinnen even de stad in geweest en er uiteindelijk nog een fijne dag van gemaakt. 

Gisteren viel me een mooie gedachte in, ik wil geen dag meer laten verpesten door negatief denken, zonde toch? 

The sky is not the limit, 1 januari 2013.

Lieve allemaal,

Hier een nieuwe blog, het is immers weer een nieuw begin zoals men het noemt. Ik heb me al een tijdje gebogen over het feit/probleem dat ik iets wil doen met fotograferen. En wat? Ik denk dat ik het gevonden heb. Al een lange tijd kijk ik vaak naar de lucht. Rode luchten, blauwe luchten of veel wolken. Vaak maak ik hier dan een foto van, maar eigenlijk doe ik er niet veel meer mee dan ontwikkelen en ergens inplakken. Of.. ze blijven in de doos zitten waar ik ze heb ingestopt.

Omdat ik dit zonde vind, wil ik deze plaatjes met jullie delen. Om te laten zien dat een donkere dag niet altijd helemaal donker hoeft te zijn en dat je altijd naar de lucht kan kijken om even tot rust te komen. Je bekijkt alles vanaf een afstandje en dat is iets wat ook in het echte leven lang niet altijd verkeerd zou zijn.

"The sky is that beautiful old parchment in which the sun and the moon keep their diary."  Alfred Kreymborg

Ik wil proberen om iedere dag de lucht te fotograferen, al weet ik niet of dit zal lukken, de tijd zal het leren. In ieder geval zal ik vandaag de eerste luchtfoto van dit jaar posten en enkele foto's van de afgelopen maand, om dat ik ze te mooi vind om voor mezelf te houden. 

Uiteraard wens ik jullie allemaal een spetterend, stralend en inspirerend 2013 met veel leermomenten en minstens zoveel genietmomenten!

1 Januari 2013

Ruimte in je huis, ruimte in je hoofd

Ik denk dat het klopt, deze uitspraak. Nadat ik zaterdag ben gaan winkelen kwam ik tot de conclusie dat ik helemaal geen ruimte meer in mijn kasten had en ook mijn hoofd puilde uit van de, tja, van de wat? Het was er gewoon een chaos, laten we het daar op houden.

Mijn moeder kwam toen tot een geniale conclusie (ik vraag me af waarom ik het zelf niet door had): 'je hebt veel te veel rommel en spullen'. En wat doe je dan? Als je Rianne heet gooi je ALLE kasten leeg midden in je kamer, waardoor het een nog grotere chaos wordt dan het al was en je begint met weggooien.

En, het lucht zowaar op. Er zijn al drie vuilniszakken met spullen weg die ik niet meer gebruik, oude samenvattingen van drie jaar terug en ook nog eens drie zakken met kleding die ik helemaal niet fijn meer vond.

Eindelijk begint er weer een beetje ruimte te komen. In mijn kledingkast hangen alleen kledingstukken die ik fijn vind en ze krijgen de ruimte die ze naar mijn idee verdienen. Klaar met opruimen ben ik nog even niet, maar ik ben wel op een idee gekomen. Ik ga proberen om de komende twee maanden geen nieuwe spullen te kopen. Niets wat in ieder geval niet noodzakelijk is. Zo hoop ik beter stil te kunnen staan bij wat ik heb en me minder druk te maken over de chaos. In mijn kast, of in mijn hoofd.

Het is tijd voor rust :)

Het zijn de kleine dingen die het doen!

Kennen jullie dat liedje: 'het zijn de kleine dingen die het doen'?

"Dat kleine beetje zon waar je al weken lang op wacht
Die uitgestoken hand die je van hen niet had verwacht
Dat kleine bosje bloemen en precies op dat moment
Die onverwachte brief als je alleen of eenzaam bent

    't Zijn de kleine dingen die het doen die het doen
    't Zijn de kleine dingen die het doen
    't Zijn de kleine dingen die het doen die het doen
    't Zijn de kleine dingen die het doen"

Nou, zo'n dag was het vandaag. Eerst een beetje zon, dus lekker de was aan de lijn en even genieten in het zonnetje. En vanmiddag bij het boodschappen doen was er zo'n lief mannetje. Ik wilde mijn fiets uit de stalling halen, maar dat mannetje stond dus naast mij. Dus zei ik beleefd als ik was: 'gaat u maar eerst'. Maar nee hoor, wat was zijn antwoord: 'nee, ik laat mooie dames altijd voorgaan'. Wauw, ik heb hem vriendelijk bedankt voor dit compliment, waarop hij zei:

'wat een slijmerd ben ik ook hè'

Prachtig vind ik dat. Gewoon aardig doen tegen elkaar. Werkelijk, deze mann heeft me een behoorlijk wat beter humeur gegeven. Zomaar, door even te lachen, even iets vleiends te zeggen. Ik houd van zulke mensen.

Dat wilde ik even delen met jullie. Er zijn altijd lichtpuntjes. Er zijn altijd mensen die jou blij kunnen maken, als je het mooie maar ziet.

Dus, maak eens iemand blij, zeg eens iets liefs, leuks of vleiends.

Zodat jij ook iemands dag kunt maken.

Eet gezond en eet.... Koekjes!

Iets waar ik echt verschrikkelijk blij van word is zoals misschien als is opgevallen koken en bakken! Heerlijk, met mijn kneden door het beslag, met die rollen de boel platwalsen (of walzen? mh, vreemd) en dan tot de conclusie komen dat het gewoon niet subtiel plat wil gaan liggen maar dat je het in duizend stukjes tot een koekje moet prakken.

Maar hé, dat drukt de pret niet hoor! Bij dit recept had ik geen blender nodig, dus dat scheelde weer. Ik heb er zelfs een prachtige iets aan toegevoegd, al zeg ik het zelf: Jam! Ken je die koekjes? Waar je eerder, toen je (nog) kleiner was, de jam uitlikte en waar daarna dus een leeg koekje overbleef? Nou, die dus.

Toen de koekjes in de oven waren belandt begon de jam wel aardig te pruttelen, maar ik denk toch (na het proeven van een gloeiend heet koekje, want tja, geduld is een té schone en moeilijke zaak en taak) dat ze goed gelukt zijn. Ik zou willen dat ik kon zeggen: kom ze maar proeven...

alleen ben ik bang dat ze voortijdig op zijn. Mijn excuses.


Oh, en mam, als je dit leest: er is nog wel wat van je aardbeienchutney over, no worries ;)

Viva Italia

Wat geef je je moeder tegenwoordig nog met moederdag? In de tijd dat iedereen alles al heeft, of in ieder geval genoeg heeft.

Inderdaad, je kookt voor haar. Jij blij, zij blij. Want jij mag je eindelijk weer eens lekker uitleven in de keuken (incl alle lekkere kruiden à la munt en dergelijke) en zij heeft een dagje 'kookvrij'.

Prima plan, leek me en ook moeders stemde in. IJverig ging ik dus aan het werk met mijn overheerlijke 'Courgette met munt soep' van Jamie Olliver. Moest de doen zijn dacht ik, ondanks dat recepten uitvoeren niet mijn sterktste punt is.

Toch ging alles volgens plan, totdat ik op het punt kwam dat het prutje de blender in moest. FLETSJH. Daar vloog de deksel inclusief het hele prutje door de ganze keuken. Resultaat: Muren groen, aanrecht groen, vloer groen, Rianne groen. Maar, het prutje was nog niet helemaal verpest. De blender helaas wel.. die functioneert niet meer na vandaag.

Uiteindelijk was de uitkomst van dit recept een soort soep met plakjes courgette en kaas erin.. én tagliatelle die overigens wél gelukt is zoals het de bedoeling was.

Ik weet nu waar ik mijn moeder komende moederdag, of haar verjaardag, mee kan verblijden...


Een nieuwe blender.